Witam
Modlitwy
ISLAM (w angielskim)
PRZEWODNIK MUZUŁMANINA
=> NASZA PIĘKNA RELIGIA: ISLAM
=> JAKA POWINNA BYĆ NASZA WIARA?
=> ZASADY WIARY
=> I. Wiara w Wielkiego Allaha
=> II.Wierzyć w Anioły
=> III.Wierzyć w Księgi
=> III.Wierzyć w Księgi cd.
=> IV.Wierzyć w Proroków
=> V.Wierzyć w dzień życia pozagrobowego
=> V.Wierzyć w dzień życia pozagrobowego cd.
=> VI.Wierzyć w Przeznaczenie (Kader)
=> IV.ZASADY PRAWIDŁOWEGO WIERZENIA
=> IV.ZASADY PRAWIDŁOWEGO WIERZENIA cd.
=> ZAKOŃCZENIE
Leki_i_Modlitwy Uzdrawiające
KSIĄŻKI
Opowiadania
Nowe Wpisy
STRONY INT.
 

IV.Wierzyć w Proroków

Allahu teala zesłał ludziom Proroków (niech pokój będzie z nimi), by doprowadzili ludzi do upodobanej przez Niego prawidłowej drogi. Proroctwa nie zyska się poprzez pracowitość, głodowanie, znoszenie trudności, modlenie się. Powstaje ono wskutek łaski i wyboru Allahu teala. Allahu teala za pośrednictwem Proroków zesłał ludziom religię, która chroni ludzi od szkodliwych czynów i doprowadza do prawidłowego i pożytecznego postępowania, poprzez którą zyskają oni wygodę, pokój i prawdziwą wiarę potrzebną w życiu na ziemi i po śmierci. Proroków przynoszących nowe prawo, religię nazywa się Resul. Natomiast Proroków nie przynoszących nowej religii, zapraszających ludzi do poprzedniej nazywa się Nebi. Pomiędzy Resul a Nebi nie ma różnicy pod względem głoszenia nakazów i religii Allahu teala. Tych, którzy uwierzyli przyjmując Proroka, nazywa się wspólnotą (Ümmeti) tego Proroka.

Niezwykłe czyny Proroków (niech pokój będzie z nimi) powstałe za zgodą Allahu teala i poprzez Jego stworzenie jako dowód proroctwa nazywa się cudami (mudżize).

Zdarzenia zachodzące poza obyczajem, przyzwyczajeniem tzn. poza prawami fizyki, chemii, fizjologii, stworzone przez Allahu teala błogosławionym ludziom (weli, ewlija) nazywa się cudownym stanem (keramet). Keramet zachodzący u ewlija jest prawem. Ewlija nie musi koniecznie okazywać keramet. Keramet ewlija należy do cudu tego Proroka, do którego wspólnoty on należy.

Pierwszym Prorokiem jest Adam (niech pokój będzie z nim), ostatnim Nasz Prorok Muhammed (niech pokój będzie z nim). Pomiędzy nimi dwoma było wielu Proroków (niech pokój będzie z nimi). Ich liczbę zna tylko Allahu teala. Uznaje się, że jest ich więcej niż 124.000. Wśród nich 313 lub 315 należy do Resul. Z nich sześciu przewyższa pozostałych. Nazywa się ich Prorokami Ulul-azm. Do nich należą: Adem-Adam, Nuh-Noe, Ibrahim-Abraham, Musa-Mojżesz, Isa-Jezus i Muhammed (niech pokój będzie z nimi).

Do tej pory wypowiadając imię któregoś z Proroków lub jednego z czterech wielkich Aniołów wypowiadaliśmy jednocześnie też słowa: niech pokój będzie z nim. W religii islamskiej powinno się w sposób słyszalny wspominając, wypowiadając imię:

-jednego Proroka lub Anioła powiedzieć: alejhisselam,

-dwóch Proroków lub Aniołów powiedzieć: alejhimesselam

-większą liczbę Proroków lub Aniołów powiedzieć: alejhimusselam lub alejhimussalewatu wetteslimat

Jest to modlitwa i sposób okazania szacunku. Znaczy: „Niech pozdrowienia Allahu teala będą razem z nim lub nimi.”

Wypowiadając imię naszego Proroka Muhammeda powinno powiedzieć się: sallallahu alejhi we sellem. Jest to modlitwa wyrażająca wobec niego szacunek i przywiązanie do niego. Nazywa się ją „salat i selam.” W św. hadisie (Mewahib-i Ledünnije) głoszone jest: „Temu, kto wypowie mnie raz salat (np. powie: sallallahu alejhi we sellem), Allahu teala dziesięć razy dokona salat (miłosierdzia). Wybaczy dziesięć grzechów i wywyższy jego o dziesięć stopni.”

Mając okazję zyskać w tak prosty sposób tyle darów, dlaczego nie chcielibyśmy z tej pięknej modlitwy skorzystać. Obecnie w wielu pismach czytając na temat naszego Proroka (sallallahu alejhi we sellem) napotyka się na skróty tego pozdrowienia: (S), (as) lub (savs). Nie mają one żadnej wartości. Używanie ich i pisanie w ten sposób jest nieprawidłowe. (Uwaga od tłumacza: w j.polskim powszechnie używa się też zwrotu: „niech pokój będzie z nim lub nimi.” Zwrot ten jest niewystarczający i dlatego też wypowiadając się w ten sposób nie zyska się obietnicy głoszonej w powyższym św.hadisie.) Prawidłowy muzułmanin powinien prawidłowo się wyrażać. Mamy nadzieję, że Allahu teala obdarzy nas wszystkich w ten sposób piszących i czytających obiecanymi darami.

 

1.Dlaczego Prorokowie zostali zesłani?

 

Allahu teala litując się nad ludźmi zesłał im Proroków (alejhimussalewatu wetteslimat). Poprzez nich wskazał ludziom prawidłową drogę, nawołuje ich do siebie. Zaprasza do Raju (Dżennet), które jest miejscem okazania Jego aprobaty i miłości. Rozum będąc środkiem znalezienia tego, co jest dobre i prawidłowe nie jest samodzielnie wystarczający w poszukiwaniu. Został uzupełniony przyjściem Proroków (alejhimussalewatu wetteslimat). W ten sposób też ludzie zostali pozbawieni pretekstów i usprawiedliwień.

W religii islamskiej istnieje wiele spraw, których nie jest się w stanie pojąć rozumem. Nie istnieje w niej jednak nic, co nie byłoby niezgodne z rozumem. Gdyby było możliwe poznanie i prawidłowe znalezienie poprzez rozum wiedzy o życiu pozagrobowym, z czego Allahu teala jest zadowolony i niezadowolony, sposoby Jego czczenia, to nie zaistniałaby wtedy potrzeba zesłania tak wielu Proroków. Ludzie wtedy potrafiliby zobaczyć i znaleźć wszystko to, co jest im potrzebne w zyskaniu szczęścia na ziemi i po śmierci. Z tego powodu, że żaden rozum nie jest w stanie tej wiedzy znaleźć i rozstrzygnąć, Allahu teala w każdym wieku i wszędzie na świecie zesłał Proroka. Całemu światu jako ostatniego z nich i nie zmieniając tego stanu do końca istnienia świata zesłał jako Proroka Muhammeda (alejhisselam). W takim razie nie pozostaje nam nic innego, jak uwierzenie bez rozpatrywania rozumem w to, o czym głosili ci Prorocy. Bycie posłusznym Prorokom (alejhimussalatu wesselam) jest potrzebą okazaną przez rozum, chcianą i upodobaną przez Allahu teala drogą.

My z tego względu, że jesteśmy wspólnotą (ummeti) Muhammeda (alejhisselam), powinniśmy być jemu podporządkowani. W tym celu powinniśmy doprowadzić nasze wierzenie (itikad) do formy zgodnej z głoszoną przez uczonych sunna. Zyska się to poprzez czytanie napisanych przez nich książek fykyh, które uczą sposobu spełniania naszego ibadet (dokonywanie modlitw, obowiązków, dobrych uczynków w religii islamskiej, poprzez które czci się, służy się Allahu teala) i książek o etyce, które ukazują, jaki powinniśmy posiadać charakter.

 

2.Atrybuty Proroków

 

Powinno się znać pięć syfat (atrybutów) należących do Proroków (alejhimussalewatu wetteslimat):

1.Sydk: Wszyscy Prorokowie (alejhimussalewatu wetteslimat) są wierni swoim słowom. Każde ich słowo jest prawidłowe.

2.Emanet: Nie są wiarołomni wobec tego, co im powierzono.

3.Teblig: Wszystkie nakazy i zakazy Allahu teala znają, swoim wspólnotom przekazali je i nauczyli o nich.

4.Ismet: Są pozbawieni małych i dużych grzechów. W ogóle nie grzeszą.

5.Fetanet: Są mądrzejsi od pozostałych ludzi.

Prorocy (alejhimussalewatu wetteslimat) dokonywali zmian na świecie, jedli, chorowali, poumierali. Nie byli przywiązani do egzystencji ziemskiej. Znane są trzydzieści trzy imiona Proroków. W Świętym Koranie podanych jest dwadzieścia osiem imion Proroków. Uczeni islamscy powiedzieli, że powinno się je znać. Są to Prorocy (alejhimussalatu wesselam): Adem, Idris, Nuh, Hud, Salih, Lut, Ibrahim, Ismail, Ishak, Jakub, Szuajb, Musa, Harun, Dawud, Sulejman, Junus, Iljas, Eljesa, Zul-kifl (Harkyl), Ejjub, Zekerjja, Jahja, Isa, Muhammed (sallallahu alejhi we selem). Na temat imion: Uzejr, Lokman i Zulkarnejn istnieje różnica zdań. Niektórzy z uczonych islamskich powiedzieli, że są oni nebi, a jeszcze inni, że należą oni do weli. O imionach Proroków Szit, Hydyr, Jusza, Szemun i Iszmoil nie ma mowy w Świętym Koranie.

Ibrahim (alejhisselam) nazwany został Halilullah, ponieważ w jego sercu poza miłością wobec Allahu teala nie istniała żadna inna do jakiegokolwiek stworzenia. Musa (alejhisselam) nazwany został Kelimetullah, ponieważ rozmawiał z Allahu teala. Isa (alejhisselam) został nazwany Ruhullah, ponieważ nie miał ojca, urodził się na rozkaz Allahu teala (Stań się) i głosił ludziom słowa pełne mądrości.

Muhammed (alejhisselam) nazwany został Habibullah. Wśród synów Adema (alejhisselam) posiada najwyższy stopień, obdarzony został największym szacunkiem i wartością, stał się powodem stworzenia innych stworzeń. Okazane to zostało wieloma dowodami. Na Sądzie Ostatecznym (Kyjamet) jako pierwszy powstanie z grobu. Jako pierwszy znajdzie się na miejscu Sądu Ostatecznego (Mahszer). Przed wszystkim wejdzie pierwszy do Raju (Dżennet). Prorokowie w grobach są żywi i prowadzą życie w sposób dla nas nieznany. Ich błogosławione ciała nie doznają rozkładu w ziemi. W św. Hadisie (Dawud bin Sulejman) głoszone jest: „Prorocy w grobach dokonują salat i hadż.”

 

3.Pierwszy człowiek i pierwszy Prorok Adem (alejhisselam)

 

Adem (alejhisselam) jest stworzonym pierwszym człowiekiem i zesłanym pierwszym Prorokiem przez Allahu teala. Jest ojcem wszystkich ludzi.

Allahu teala stworzył Adema (alejhisselam) na ziemi z błota zrobionego przez anioły z wody i z ziemi przyniesionej przez nie z różnych krajów. W Surze Hidżr Allahu teala głosił w tym sensie: „My człowieka stworzyliśmy z hame-i mesnud (z błota gliny), z salsal (niewypieczonego suchego błota, z błota wysuszonego jakby było wypieczone).” W tym stanie Adem (alejhisselam) leżał przez 40 lat pomiędzy Mekką a Taif. Wysechł jakby był wypieczony. Allahu teala położył najpierw na jego czole światłość (nur) Muhammeda (alejhiselam). Potem w miesiącu Muharrem dnia dziesiątego w piątek obdarzył go duchem. Poinformowano go o imionach wszystkiego i o tym, co jest mu pożyteczne (Sura Bakara: 30,32,33).

Na rozkaz Allahu teala wszystkie anioły dokonały sedżde (pokłonu) wobec Adema (Sura Taha: 116-119). Iblis nie wykonał nakazu Allahu teala i nie pokłonił się Ademowi (Sura Araf: 12; Sura Isra: 61). Z tego powodu Allahu teala nałożył na niego klątwę, która trwa wiecznie (Sura Sad: 78; Sura Hidżr:28-43).

Gdy Adem (alejhisselam) miał czterdzieści lat, to został zaprowadzony do Raju nazywanego Firdews. Podczas tego pobytu w Raju lub jeszcze wcześniej poza Mekką podczas snu została stworzona z jego żebra błogosławiona Havva. W św. Hadisie (wg Buhari, Muslim, Ebu Hurejre) głoszone jest: Radzę wam z kobietami dobrze współżyjcie, ponieważ zostały one stworzone z kości żebra Adema.”

Allahu teala dał im ślub. W raju żyli oni do tysiąca lat. Allahu teala zabronił im w Raju jedzenia owoców z jednego z drzew (Sura Araf:17). Zapominając o tym nakazie najpierw szanowna Havva, potem Adem (alejhisselam) zjedli owoc z tego zakazanego drzewa. Z tego powodu zostali usunięci z Raju (Sura Taha:115,121; Sura Araf:22). Po dwustu latach błagania i płakania Allahu teala przyjął ich skruchę, obietnicę poprawy, modlitwy i nakazał im udanie się na hadż (pielgrzymkę).

Adem (alejhisselam) wybudował w Mekce Kaabe. Każdego roku dokonywał tam hadż. Po spędzeniu tam pewnego okresu czasu udali się oni do Damaszku. Tam urodziły im się dwadzieścia razy bliźnięta, jako jedno dziecko tylko Szit (alejhisselam). Adem (alejhisselam) ze swojego pokolenia widział czterdzieści tysięcy ludzi.

Wzrost i wiek Adema (alejhisselam) nie został ostatecznie poinformowany. W wieku tysiąc pięciuset lat stał się Prorokiem dla swoich dzieci. Rozmawiał z nimi różnymi językami. Dżebrail (alejhisselam) przyszedł do niego dwanaście razy. Allahu teala zesłał mu dziesięć suhuf (małych książek, broszur). Nakazane zostało jemu dokonywanie postu, każdego dnia jeden raz salat, ablucji, a zakazane jedzenie wieprzowiny, padliny i picia krwi. W zesłanych książkach został poinformowany o fizyce, chemii, medycynie, farmakologii, matematyce. W j. aramejskim, hebrajskim i arabskim na niewypalonych cegłach zostało napisanych wiele książek.

Nie jest tak jak uważają niektórzy historycy, że pierwszy człowiek nie znał nauki, techniki, był goły i dziki. Jak obecnie można spotkać w Azji, na pustyniach w Afryce, w lasach Ameryki ludzi żyjących dziko podobnie jak w erze brązu, tak i wśród pierwszych ludzi byli tacy, którzy żyli nieświadomie po prostacku. Ze względu na nich nie powie się jednak ani o dzisiejszych ani też o pierwszych ludziach, że wszyscy są dzicy. Adem (alejhisselam) i jemu wierzący żyli w miastach. Potrafili pisać i czytać. Znali kowalstwo, tkactwo, gospodarkę rolną, piekli chleb. A nawet wybili ze złota pieniądze, z kopalni wydobywali rudę i robili z niej różne narzędzia. Adem (alejhisselam) jest pierwszym człowiekiem i pierwszym kalife, a także tym, który jako pierwszy dziękował Allahu teala i wyrażając skruchę obiecał poprawę.(Sura Bakara:30)

 

4.Ostatni Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem)

 

Muhammed (alejhisselam) jest ostatnim i największym spośród wszystkich Proroków. Urodził się w o poranku w poniedziałek 12 dnia miesiąca Rebiul-ewwel (20 kwietnia w roku 571 n.e.) w Mekce (wg Ibn-ul-Esir, Imam-i Sujuti, Halebi, Abdulhak-y Dehlewi, Zerkani). Ojciec jego nazywa się Abdullah, matka Amine. Ojciec jego zmarł dwa miesiące przed jego narodzinami. Gdy miał sześć lat, to zmarła jego matka, gdy miał osiem lat, to zmarł jego dziadek Abdulmuttalib. Później został wychowywany przez wujka Ebu Taliba. W wieku 25 lat poślubił Hatidże-tul-Kubra. Miał z nią sześcioro dzieci, cztery córki i dwóch synów. Pierwszym jego dzieckiem był syn o imieniu Kasym. Z tego powodu nazywany był też Ebul-Kasym, co znaczy ojciec Kasyma. Gdy miał czterdzieści lat, to zostało mu objawione, że jest Prorokiem wszystkich ludzi i dżinów. Trzy lata później rozpoczął wzywać wszystkich do przyjęcia wiary.

W wieku pięćdziesięciu dwóch lat został pewnej nocy wzięty z Mekki do Jerozolimy i stamtąd do nieba. Tę drogę nazywa się Miracz. Zobaczył tam Raj, Piekło i Allahu teala. Obowiązek spełniania salatu został nakazany tej nocy. (Sura Isra:1)

W roku 622 n.e. z nakazem Allahu teala udał się z Mekki do Medyny. Drogę tą nazywa się Hidżret. Ten rok, wejście do Mekki 20 września stał się początkiem historii muzułmanów. Kalendarz muzułmański tj. Hidżri kameri rozpoczyna się tego roku w miesiącu Muharrem. W 11 roku Hidżri (632 n.e.) w miesiącu Rebiul-ewwel dnia 12 w poniedziałek przed południem zmarł. W nocy z wtorku na środę został pochowany w pokoju, w którym zmarł. Biorąc pod uwagę kalendarz hidżri zmarł w wieku 63 lat, według kalendarza gregoriańskiego mając 61 lat.

Muhammed (alejhisselam) był biały. Spośród wszystkich ludzi najpiękniejszy. Pod każdym względem przewyższa wszystkich ludzi wszystkich czasów na całej ziemi. Jego rozum, inteligencja, piękny charakter, moc wszystkich organów przewyższa każdego człowieka.

Muhammed (alejhisselam) udał się cztery razy w podróż handlową: w wieku 9 lub 12 lat z wujkiem Ebu Talib z Damaszku do Busry, w wieku 17 lat z wujkiem Zubejr w strony Jemenu, w wieku 20 lat z Ebu Bekir w strony Damaszku i mając 25 lat, by sprzedać towar należący do żony Hatidże ponownie w strony Damaszku. Poza tymi podróżami nie udał się gdziekolwiek indziej.

Był analfabetą, tzn. nie chodził do żadnej szkoły, od nikogo nie pobrał żadnej nauki, nie potrafił czytać i pisać. Mimo tego wszystko wiedział. Allahu teala informował go o tym wszystkim, o czym pomyślał lub chciał wiedzieć. Anioł Gabriel­­­-Dżebrail (alejhisselam) przychodził do niego i wyjaśniał to, co on chciał wiedzieć. Jego błogosławione serce gorzało światłością jak słońce. Rozprowadzona przez niego światłość nauki i umiejętności jak fale radiowe rozchodziły się po ziemi, niebie, wszędzie. Teraz rozprzestrzeniają się one dalej z jego grobu. Siła rozpowszechniania ich rośnie w każdej chwili. Jak potrzebny jest odbiornik radia, by odebrać elektromagnetyczne fale, tak by odebrać jego światłość potrzebne jest jemu wierzącym i kochających go oczyszczone serce idące wskazaną przez niego drogą. Jak Allahu teala stworzył energię słońca potrzebną do rozwoju naszego ciała, materii, życia, tak w celu dojrzewania ducha naszych serc, ulepszania osobowości stworzył serce Muhammeda (alejhisselam) tryskające światłością. Jak wszystkie środki żywności będące pokarmem człowieka doprowadzające do budowy i zyskania energii powstają wskutek asymilacji energii słońca, tak wypowiedzi, słowa, pisma ewlija, które są pokarmem serca, ducha trafiają do nas zawsze poprzez światłość tryskającą z błogosławionego serca Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem).

Allahu teala poprzez anioła Dżebraila (alejhisselam) zesłał Muhammedowi (alejhisselam) Święty Koran. Nakazał ludziom to, co jest im potrzebne i pożyteczne na ziemi i w życiu pozagrobowym. Tego, co jest szkodliwe, zakazał im. Te wszystkie nakazy i zakazy nazywa się religią islamską lub Islamem.

Każde słowo Muhammeda (alejhisselam) jest prawidłowe, wartościowe, pożyteczne. Istnieje niezliczona liczba dowodów na to, że Muhammed (alejhisselam) jest sejjid-ul-enbija tzn. jest najwyższy wśród proroków. Poniżej zamieszczamy kilka z nich:

W Dniu Sądu Ostatecznego wszyscy Prorokowie będą się ukrywali w cieniu Jego sztandaru. Allahu teala poinformował wszystkich Proroków o swoim ukochanym Proroku Muhammedzie (alejhisselam) i polecił im, by w przekazanej wiedzy o Nim nakazali swoim wspólnotom uwierzenie Jemu i kochanie Jego. Wszyscy prorocy tak też zrobili.

Muhammed (alejhisselam) jest Hatem-ul-enbija (Sura Ahzab 40) tzn. po nim nie przyjdzie żaden inny prorok. Jego błogosławiony duch został stworzony wcześniej niż duchy pozostałych proroków. Najpierw Jemu została dana siedziba proroctwa. Poprzez uhonorowanie Jego na świecie proroctwo zostało wykończone.

Muhammed (alejhisselam) jest najwyższy wśród proroków, jest miłosierdziem świata. Osiemnaście tysięcy światów korzysta z morza jego miłosierdzia. Jest uznany za Proroka wszystkich ludzi i dżinów. Inni prorokowie zostali zesłani do pewnego kraju, do pewnych ludów. Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) został zesłany zaś jako Prorok do wszystkich światów, do każdego żywego i nieżywego stworzenia. Allahu teala zwracał się do innych proroków imieniem, do Muhammeda (alejhisselam) zaś wyrażając Swoją radość: Ja ejjühen nebijju, ja ejjüher resul (ej, mój Proroku; ej, mój Resulu). Obdarzył Go cudami podobnymi do cudów każdego z proroków, żaden z proroków nie został obdarzony tak wielką liczbą cudów jak On.

W życiu pozagrobowym uratowanie się od Piekła należy tylko do tych, co są posłuszni Prorokowi Muhammedowi (sallallahu alejhi we sellem). Dokonane na ziemi wszystkie dobre uczynki, odkrycia, stany, nauki będą pomocne w życiu pozagrobowym tylko pod warunkiem znalezienia drogi Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem). W przeciwnym razie każde dobro pozostanie na ziemi i stanie się powodem zrujnowania życia pozagrobowego.

Gdyby ciebie nie było, to nie stworzyłbym światów.” (Dejlemi)

Gdy Adem (alejhisselam) zobaczywszy w Arsz światłość (nur) spytał się Allahu teala o jego właściwości, to Allahu teala raczył: „Ta światłość jest światłością proroka pochodzącego z twojego pokolenia, który w niebie nazywany jest Ahmed, a na ziemi Muhammed. Gdyby jego nie było, to ciebie by nie było, tego, co jest w niebie i na ziemi też nie stworzyłbym." (Mewahib ledunnijje)

Lewlake.....lema halaktul eflake” co znaczy „Gdyby ciebie nie było, to nie stworzyłbym wszechświata” jest hadisą kudsi i znajduje się we wstępie „Marifetname,” a także w „Enwar-i Muhammedijje” na str.13 i w „Mektubat” Imam Rabbani na str.122.

Podczas Miracz, gdy Allahu teala raczył naszemu błogosławionemu Prorokowi: „Poza tobą wszystko dla ciebie stworzyłem,” to nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) powiedział: „Ja też poza Tobą wszystko dla Ciebie porzuciłem.” (Mirat-i Kainat)

 

 

5.Modlitwa-pozdrowienie (Salawat-y szerife)

 

Salawat jest to wypowiedzenie pozdrowienia i modlitwy Prorokowi (sallallahu alejhi we sellem). Wypowiedzenie raz w życiu należy do obowiązku każdego muzułmanina. Zostało to poinformowane wersetem (Sura Azhab 56): „Ej, wierzący! Jemu (prorokowi) róbcie salat-ü selam (dua i pozdrowienie).”

Imię Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem) Allahu teala umieścił obok swojego w słowach szehady, ezan (słowa wypowiadane w zaproszeniu do salat), kamet (słowa, które wypowiadają mężczyźni przed rozpoczęciem dokonania salat fard, jest to sunna, podobne do ezan), w teszehhud podczas salat (przy pierwszym i ostatnim siedzeniu w modlitwie ettehijjatu), w wielu modlitwach i w Raju.

Istnieją różne rodzaje pozdrowień. Najkrótszym i najłatwiejszym z nich jest: Allahümme salli ala Muhammed we ala ali Muhammed. Za wypowiedzenie salawatu, który wypowiada się podczas salat (obrządek modlitwy) tj. salli barik zyskuje się jeszcze więcej zasług: Allahümme salli ala Muhammedin we ala ali Muhammed, kema sallejte ala Ibrahime we ala ali Ibrahim. Inneke hamidün medżid. Allahümme barik ala Muhammedin we ala ali Muhammed, kema barekte ala Ibrahime we ala ali Ibrahim. Inneke hamidün medżid. Te słowa, które wypowiada się lub pisze po usłyszeniu imienia naszego Proroka zwane salat jak sallallahu alejhi we sellem” (patrz rozdz. pt. „Wierzyć w Proroków”) wypowiedzenie wielokrotne nazywa się też salawat. Oto jeszcze jeden z nich: Allahümme salli we sellim ala sejjidina Muhammedin we ala ali sejjidina Muhammed, Essalatü wes-selamu alejke ja Resulallah, Esselatü wesselam ej nur-i zat-y kibrija.

W Piątki wypowiadajcie mnie dużo salat. O nich zostaję poinformowany.” (Ebu Dawut)

Jeśli ktoś w jakiejś książce napisze mnie salat-ü selam, to przez cały czas jak długo będzie tam znajdowało się moje imię anioły będą się modliły, by zostały wybaczone jemu grzechy.” (Hadis-i szerif-Mirat-y Kainat)

Temu, kto mnie wypowie jeden salat, Allah i aniołowie wypowie 70 salat.” (I.Ahmed)

Ten zasłuży najbardziej na moje orędownictwo, kto mnie najwięcej wypowiada salawat.” (Tirmizi)

W Kyjamet ten będzie mi najbliższy, kto mi najwięcej wypowiadał salawat.” (Tirmizi)

Kto mi w Piątki wypowie 80 salawat, temu zostanie wybaczonych 80 grzechów.” (Szira)

Temu, kto w nocy i w dniu Piątek wypowie mi dużo salawat, będę orędownikiem.” (Bejheki)

Kto codziennie wypowiada sto salawat, ten będzie razem w kyjamet z męczennikami.” (Taberani)

Kto codziennie wypowiada tysiąc salawat, ten nim nie zobaczy swojego miejsca w Raju, nie umrze.” (Ibni Szahin)

Dua (modlitwa) jest pod zasłoną. Jeśli mnie wypowie się salawat, to ta zasłona zostaje rozerwana, dua zostaje przyjęta.” (Taberani)

Kto zapomniał, co chciał powiedzieć, by przypomnieć sobie, niech wypowie mi salawat.” (Ibni Sunni)

 

6.Błogosławione żony i dzieci Proroka (sallallahu alejhi we sellem)

 

Błogosławione żony naszego Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem) to: 1.Hadidże-tul-kubra (radyjallahu anha), 2. Sewde (radyjallahu ancha), 3. Aisze (radyjallahu anha), 4. Dżuwejrije (radyjallahu anha), 5.Umm-i Habibe (radyjallahu anha), 6.Zejneb bint-i Dżahsz (radyjallahu anha), 8.Zejneb bint-i Huzejme (radyjallahu anha), 9.Hafsa (radyjallahu anha), 10.Mejmune (radyjallahu anha), 11.Safijje (radyjallahu anha). Błogosławione żony naszego szanownego Proroka są matkami muzułmanów.

Nasz błogosławiony Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) po raz pierwszy poślubił w wieku 25 lat starszą od siebie o 15 lat wdowę błogosławioną Hadidże. Małżeństwo to trwało 23 lata. Po śmierci błogosławionej Hadidże przez 4-5 lat żył samotnie będąc swoim dzieciom jednocześnie matką i ojcem. Ta ciężka sytuacja utrudniała mu prowadzenie służby proroctwa. Przyjaciele jego widząc ten stan zaproponowali mu ponowne małżeństwo. I tak ponownie wybrał on za żonę starszą wdowę Sewde bnt. Zema. Wtedy miał 53 lata. W dwa lata później w wieku 55 lat poślubił błogosławioną Aisze. Podczas przygotowań do Hidżret dokonano zaręczyn. Po hidżret doszło do ślubu w Medynie.

Wielożeństwo Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem) spowodowane było wieloma przyczynami politycznymi i religijnymi. Poza błogosławioną Aisze wszystkie żony szanownego Proroka były wdowami. Niektóre małżeństwa zawarte zostały z miłosierdzia i dobrodziejstwa. I tak np. jedną z poślubionych żon była córka Ebu Sufjan Ummu Habibe, którą niewierzący mąż Ubejdullah bin Dżasz zmuszał do wystąpienia z Islamu. Gdy powiedziała, że zgodzi się raczej na biedotę i śmierć niż wystąpienie z religii Muhammeda (alejhisselam), to rozwiódł się z nią. Ciesząc się oczekiwała na śmierć w nędzy. Po krótkim czasie jednak nie ona umarła, lecz jej były mąż. Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) słysząc o jej głębokiej wierze i o jej tragicznej sytuacji poślubił ją. W ten sposób wiara Ummu Habibe została wynagrodzona. Oprócz tego małżeństwo to stało się jednym z powodów przyjęcia przez Ebu Sufjan (radyjallahu anh) w przyszłości Islamu.

Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) miał trzech synów: Kasyma, Abdullaha, Ibrahima i cztery córki: Zejnep, Rukajje, Ummu Gulsum i Fatima. Ibrahim był synem z branki Marije, pozostałe dzieci z żony Hatidże.

 

7.Rodzina Proroka alejhisellam (Ehl-i Bejt)

 

Ehl-i Bejt nazywa się błogosławione żony, dzieci Proroka Muhammeda (alejhisselam), jego córkę Fatimę i jej męża Ali i z ich małżeństwa pochodzących synów Hasana i Husejina, ich dzieci i do końca świata przychodzących na świat ich wszystkich wnuków. Ród Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem) został poprowadzony przez błogosławioną Fatimę. Dzieci i wnuki szanownego Hasana nazywa się Szerif, zaś szanownego Husejina Sejjid. Każdy z nich jest przykładem pięknego charakteru.

Kochanie Ehl-i Bejt uczeni islamscy widzieli jako wielką pomoc, by umrzeć z wiarą w ostatnim oddechu. Należy to do obowiązków (fard) każdego muzułmanina. W nich znajdują się cząsteczki Proroka (sallallahu alejhi we sellem). Jest obowiązkiem każdego muzułmanina obdarowanie ich wartością, okazywanie szacunku.

Nasz Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) na temat Ehl-i Bejt raczył w ten sposób:

Będę orędownikiem tym z mojej wspólnoty, którzy kochają mój Ehl-i Bejt.”(Hadisi szerif –Hatibi- Bagdadi)

Mój Ehl-i Bejt jest jak arka Nuha (Noego). Kto wejdzie na nią uratuje się, kto nie wejdzie utonie.” (Hadis-i szerif-Dżami-us-Sagyr-Mustedrek)

Do tych, którzy przejdą przez Most Syrat bez poślizgnięcia się nóg należą ci, którzy mój Ehl-i Bejt i mój Eshab bardzo kochają.” (Hadis-i szerif-Resail-i Ibni Abidin, Dejlemi)

Wszystko ma swoje fundamenty. Fundamentem bycia prawidłowym muzułmanem jest kochanie mojego Eshab i Ehl-i Bejt.” (Ibni Nedżdżar)

Kochający i nieobrażający mój Eshab, moje żony i Ehl-i Bejt będzie razem ze mną w Raju.” (Ramuz-ul ehadis)

Allahu teala dał mi słowo, że rodziny, z których wziąłem i którym dałem córki będą razem ze mną w Raju.” (Dejlemi)

 

 

8.Przyjaciele Proroka alejhisellam (Sahabi)

 

Wśród ludzi po Prorokach do najwartościowszych należą Sahabi (w l.poj. Sahib) czyli towarzysze naszego Proroka (kilka osób nazywa się też Eshab). Sahabi nazywa się tych, którzy umarli jako wierzący i przynajmniej raz choć przez chwilę widzieli Proroka Muhammeda (sallahu alejhi we sellem), należący zaś do niewidomych raz z nim rozmawiali. Kochanie Sahabi pochodzi z miłości do naszego błogosławionego Proroka. W jednej ze św. Hadis (Hadis-i szerifi-Hulasatul-Fetawa) głosił on w tym sensie: „Kto ich kocha, ten mnie kocha. Kto jest im wrogiem, ten jest moim wrogiem.” Do największych i najwartościowszych z Sahabi należy czterech wielkich kalifów: Ebu Bekir, Omer, Osman i Ali (niech pokój będzie z nimi). Nazywa się ich Hulefa-i Raszidin. Wypowiadając imię któregokolwiek z nich lub uczonych islamskich powinno się używać zwrotu wyrażającego wobec nich szacunek Do tych zwrotów należą słowa będące modlitwą (niech Allahu teala będzie z niego lub z nich zadowolony) i okazaniem wobec nich szacunku: radyjallahu anh (l.poj.), radyjallahu anhum (l.mn.), rahmetullahi alejh (1 osoba), rahmetullahi alejhima (2 osoby), rahmetullahi alejhim (więcej osób), rahimehullah (l.poj.), rahimehumallah (l.mn.). Po nich do największych wśród Sahabi należą zwani Aszere-i Mubeszere, tj. Dziesięciu Sahabi obdarowanych nowiną, że zyskali Raj. Do nich należy: Ebu Bekir, Omer, Osman, Ali, Talha, Zubejr bin Awwam, Abdurrahman bin Awf, Sad Ibni Ebi Wakkas, Said bin Zejd, Ebu Ubejde bin Dżerrah i wnukowie szanownego Proroka tj. Husejn i Hasan (rahimehumallah). Po nich do najwartościowszych należy 313 uczestniczących w wojnie Bedir, następnie walczących 700 bohaterów w wojnie Uhud, a po nich Biat-ur-rydwan tj.1400 Sahabi, którzy w 6 roku Hidżri pod drzewem dali słowo Prorokowi Muhammedowi (sallallahu alejhi we sellem): istnieje śmierć, nie ma powrotu.”

Kochający mój Eshab kocha ich ze względu na to, że mnie kocha. Nie kochający ich mnie nie kocha. Gnębiący ich mnie gnębi. Gnębiący mnie sprawia ból Allahu teala. Kto gnębi Allahu teala na pewno zyska męki.” (Sünen Tirmizi)

Jeśli Allahu teala zechce uczynić dobro komuś z mojej wspólnoty, to w jego sercu zaszczepi miłość do mojego Eshab.” „Każdy z mojego Eshab jest jak gwiazda na niebie. Podporządkowując się jednemu z nich zyskacie miłość Allahu teala.” (Hadis-i szerif-Keszf-ul-Hafa,Mir-at-i Kainat, Bejheki, Dejlemi, Munawi)

Muzułmanin, który widział mnie lub tych, co mnie widzieli nie dozna ognia Piekła.” (Taberani)

Wypowiadając się na temat Eshab bójcie się Allaha! Później po mnie nie mówcie o nich źle. Ich kochający ze względu na mnie ich kocha. Mnie nie kochający ich też nie kocha. Ich gnębiący mnie też gnębi. Mnie sprawiający ból sprawia ból Allahu teala.” (Buhari)

Gdy usłyszycie imię Eshab, to milczcie, nie wypowiadajcie słów nie pasujących ich sławie.” (Taberani)

Niech będzie przez Allaha przeklęty ten, kto obraża Eshab.” (Taberani, Bejheki, Hakim)

Z Eshab wszyscy należą do Dżennet.” (Sura Hadid: 10)

Po Sahabi (rahimehumallah) do najwartościowszych ludzi należą muzułmanie, którzy ich widzieli, uczestniczyli w rozmowach z nimi, Islam poznali od nich. Tych wielkich uczonych nazywa się Tabiin. Po nich do najwartościowszych należy Tebe-i Tabiin tj.ci, którzy widzieli Tabiin, uczestniczyli w rozmowach z nimi i od nich poznali Islam. Imamowie czterech mezheb (prawidłowych szkół) zostali wychowani wśród uczonych Tabiin i Tebe-i Tabiin. Należy do nich Imam A’zam Ebu Hanife, Imam Malik, Imam Szafii i Imam Ahmed bin Hanbel (rahmetullahi teala alejhim edżmein). Każdy z nich należy do mudżtehid (uczony, który wyciąga prawo w oparciu o św.ajety i św.hadisy). Każdy muzułmanin powinien podporządkować się do mezheby jednego z tych czterech uczonych mudżtehid. Drogę poznaną od Sahabi przez tych czterech imamów i ich uczniów nazywa się Ehli sunnet wel dżemat. Poza nimi byli wcześniej też inni imamowie religii. Ich mezheby należą do prawidłowych mezheb. Jednak z czasem zostały one zapomniane, nie zostały spisane. Do nich należy siedmiu wielkich uczonych islamskich z Medyny zwanych Fukaha-i seba i Omer bin Abdulaziz, Sufijan bin Ujejne, Ishak bin Rahewije, Dawud-i Tai, Amir bin Szerahil-i Szabi, Lejs bin Sad, Amesz, Muhammed bin Dżerir et-Taberi, Sufijan-y Sewri, Abdurrahman Ewzai (rahimehumallah). Po Tebe-i Tabii poprzez wieki do końca świata wśród ludzi do najwartościowszych, najlepszych należą muzułmanie, którzy są podporządkowani tym wielkim uczonym, poznali głoszoną przez nich wiedzę i zgodnie z nią żyją. W celu poznania wiedzy tych uczonych powinno się czytać książki uczonych sunna.

Wersety wychwalajce Sahabi: Bakara 143, Ali Imran 110, Enfal 64, Tewbe 100, Feth 18-29, Haszr 8.

 

 

9.Uczeni islamscy

 

Uczonymi islamskimi (alim) nazywa się błogosławionych ludzi, którzy są wierzenia sunna głoszonego przez naszego szanownego Proroka, znają dokładnie wiedzę religijną i potrzebne im nauki ścisłe ich czasów. Ze względu na wiedzę islamską, nauki ścisłe i wiedzę historii są podobni do przestrzennego morza. Ludzie wpadają w zachwyt widząc ich piękne charaktery pochodzące z religii islamskiej.

Uczeni islamscy nie są filozofami. Filozofowie są podporządkowani tylko rozumowi, jemu ufają i w tym, czego nie potrafą zrozumieć popełniają błędy. Istnieje wiele spraw, które rozum nie jest w stanie pojąć. Sprawy dotyczące wiedzy życia pozagrobowego, z czego Allahu teala jest zadowolony lub niezadowolony, sposoby jego czczenia nie jest się w stanie poznać rozumem. Jeśli w niezrozumiałych sprawach zmusi się rozum, to jest się zdanym na popełnienie b&#

=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=