Witam
Modlitwy
ISLAM (w angielskim)
PRZEWODNIK MUZUŁMANINA
=> NASZA PIĘKNA RELIGIA: ISLAM
=> JAKA POWINNA BYĆ NASZA WIARA?
=> ZASADY WIARY
=> I. Wiara w Wielkiego Allaha
=> II.Wierzyć w Anioły
=> III.Wierzyć w Księgi
=> III.Wierzyć w Księgi cd.
=> IV.Wierzyć w Proroków
=> V.Wierzyć w dzień życia pozagrobowego
=> V.Wierzyć w dzień życia pozagrobowego cd.
=> VI.Wierzyć w Przeznaczenie (Kader)
=> IV.ZASADY PRAWIDŁOWEGO WIERZENIA
=> IV.ZASADY PRAWIDŁOWEGO WIERZENIA cd.
=> ZAKOŃCZENIE
Leki_i_Modlitwy Uzdrawiające
KSIĄŻKI
Opowiadania
Nowe Wpisy
STRONY INT.
 

IV.ZASADY PRAWIDŁOWEGO WIERZENIA

Wiara powinna być kontynuowana, solidna. Nie powinno się myśleć nawet przez chwilę o odstąpieniu. Ten, kto powie, że trzy lata później odstąpi od Islamu, straci w tym momencie wiarę, przestanie być muzułmaninem.

Wiara wierzącego powinna być pomiędzy lękiem a nadzieją. Powinno się bać męk Allahu teala, jednak nie tracić nadziei nawet przez chwilę na Jego miłosierdzie. Powinno się bardzo unikać grzeszenia, lękać, że z tego powodu straci się wiarę. Jeśli się nawet dokona wszystkich grzechów, to nie powinno się stracić nawet przez chwilę nadziei, że Allahu teala wybaczy. Powinno się żałować grzechów, okazać skruchę, ponieważ postępujący w ten sposób stanie się takim, jakby w ogóle nie zgrzeszył.

Przed wyzionięciem ducha powinno się uwierzyć. Umierając zostaną ukazane wszystkie stany ahiret. Wtedy to wszyscy niewierzący będą chcieli przyjąć wiarę. Gdy tymczasem powinno się wierzyć nie widząc. Po zobaczeniu nie jest to wierzenie. Jednak w tym ostatnim momencie zostanie przyjęta skrucha wierzących.

Powinno się uwierzyć przed wystąpieniem jednego z wielkich znaków Kyjamet tj. przed wzejściem słońca z zachodu. Widzący to ludzie wszyscy uwierzą, lecz ich wiara nie zostanie przyjęta, ponieważ drzwi skruchy zostaną zamknięte.

Powinno się wierzyć w to, że poza Allahu teala nikt nie zna przyszłości i tego, co jest tajemne. Przyszłość zna tylko Allahu teala. Zna się tylko to, o czym On poinformował. Anioły, dżiny, szatany, a nawet prorocy nie znają przyszłości. Allahu teala poinformował jednak proroków i prawidłowych ludzi o niektórych sprawach z tej wiedzy.

Nie powinno się zaprzeczyć bez powodu i świadomie żadnego prawa dotyczącego religii, iman i ibadet. Lekceważenie jakichś nakazów lub zakazów Islamu, żartowanie ze Świętego Koranu, z jednego z aniołów i proroków, a także zaprzeczenie słowem bez przymusu i powodu w jedno z ich głoszeń jest bluźnierstwem. Zaprzeczający w istnienie Allahu teala, anioły, obowiązek salatu i ablucji będąc pod groźbą śmierci nie stanie się niewierzącym.

Nie powinno być się niepewnym lub wątpić w wyjaśnioną jasno przez religię islamską niezbędną wiedzę. Nazwanie tego, co jest zakazane, że jest zezwolone np. picie alkoholu, jedzenie wieprzowiny, hazard, lichwiarstwo, przekupstwo lub wątpienie w to lub nazwanie tego, co jest zezwolone, że jest zakazane, jest powodem wystąpienia z wiary.

Iman (wiara) powinna być zgodna ze sposobem wierzenia głoszonym przez religię islamską. Iman nie jest wierzeniem według swojego zrozumienia, głoszeń filozofów i naśladowców nauk ścisłych. Powinno się wierzyć zgodnie z formą głoszoną przez Muhammeda (alejhisselam).

Wierzący powinien kochać tylko ze względu na Allaha i tylko ze względu na Niego odczuwać wrogość. Powinno się kochać przyjaciół Allahu teala tj. muzułmanów i nie kochać tych, którzy są czynem i pismem wrogami Islamu. Serce jest miejscem tej wrogości. Niemuzułmanów powinno traktować się uprzejmie i starać się, by poprzez poznanie naszego pięknego charakteru polubili naszą religię.

Powinno się wierzyć jak wierzył nasz Prorok i Jego Sahabi. Jest to wierzenie sunna (Ehl-i sunnet wel-dżemaat).

Wierzenie sunna

 

Ostatnia religia Allahu teala - Islam została wyjaśniona ludziom przez naszego ukochanego Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem). Ta religia do Kyjamet nie zmieni się, nie rozpadnie się. Allahu teala poinformował o tym jasno w Świętym Koranie. Należący do Sahabi mieli zaszczyt widzieć naszego ukochanego Proroka i poznać osobiście od Niego religię islamską. O tej religii w taki sam sposób nauczyli przychodzących po sobie muzułmanów. Muzułmanów nieodsuwających się nawet o włos od drogi Naszego Proroka i Jego Sahabi nazywa się Ehl-i sunnet wel dżemaat (sunną).

W każdym wieku wychowani zostali wielcy uczeni islamscy, którzy wszystkim muzułmanom na świecie ukazywali prawidłową drogę i byli przewodnikami w nauczaniu o religii Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem) nie dokonując w niej żadnej zmiany. Ci uczeni informowali i nauczali ludzi o tej samej wierze.

Wierzenie (itikad), wiedza religijna naszego Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem) została obszernie w zrozumiały sposób wyjaśniona i na części podzielona przez dwóch wielkich uczonych: Imam Eszari i Imam Maturidi. Tych dwóch uczonych i ich nauczyciele posiadają w iman tylko jedną mezheb. Mezheb tych szanownych ludzi nazywa się Ehl-i sunnet wel dżemaat. Jest to mezheb iman-wiary. Imamowie czterech mezheb informujących o ibadet i codziennych czynach (Hanefi, Szafii, Maliki, Hanbeli) należeli też do tej prawidłowej mezheb imam. W wierze nie ma pomiędzy nimi żadnej różnicy. Imam Eszari i Imam Maturidi byli uczniami uczniów Imama Hanefi i Imama Szafii.

Wierzenie, wiara należących do tej grupy jest wiarą Sahabi i od nich uzależnionych prawdziwych uczonych (alim) Islamu. Wiara niezgodna z wierzeniem sunna odsuwa się od prawidłowej drogi. W ten sposób wierzący pójdą do Dżehennem. O tym poinformował nas nasz ukochany Prorok. Gdy wypowiedział św. hadis (Abdulhak-y Dehlewi, Imam Rabbani): „Moja wspólnota podzieli się na siedemdziesiąt trzy grupy (fyrka). Spośród nich uratuje się tylko jedna, pozostałe zaprzepaszczą się, pójdą do Dżehennem,” to Sahabi spytali się, która z nich uratuje się? Na to powiedział: „Ehl-i sunnet wel dżemaat.” Wtedy to spytano się Jego, co to znaczy Ehl-i sunnet wel dżemaat? Odpowiedział: „Znajdujący się na mojej dzisiejszej i moich Sahabi drodze.”

 

Dlaczego bidat jest grzechem?

 

Dokonujący bidat uważają sahih (prawdziwe) hadisy za wymyślone, nie podobają im się uczeni islamscy, w religii widzą braki. Poprzez wydawające im się braki w religii starają się zmienić prawa i doprowadzić do nowych. Ehli bidat jest dumny z siebie. Imam Gazali wyjaśnił powód tego, że duma, pyszność jest większym grzechem ponad pozostałymi grzechami, słowami: „Gdy wielkość należy tylko do Allahu teala, pysznienie się człowieka jest podobne do nałożenia korony króla przez niewolnika, który siadając na jego tronie rządzi. Oczywiście jest wielka różnica pomiędzy dokonaniem winy poprzez niespełnienie nakazu rządcy a zapanowaniem nad rządem, siedzeniu na tronie i rządzeniu. I tak pysznienie się nie jest taką samą winą jak niespełnianie nakazów Allaha, staje się wielkim grzechem, jakim jest uznanie się za bóstwo. Jest to powód, że bidat należy do większych grzechów niż kradzież, morderstwo. Grzeszący, morderca buntuje się nakazom Allaha, dokonuje wielkiego grzechu. Jednak doprowadzający do bidat poprzez wprowadzenie nowych praw okazuje swoje niezadowolenie z Allaha, Proroka i uczonych islamskich, sam stara się zapanować nad religią. W imieniu Allahu teala obraża Proroka (sallallahu alejhi we sellem), okazując swoje niezadowolenie z niego swoje poglądy przedstawia jako religię. Dlatego też ehli bidat dokonuje jeszcze większego grzechu niż złodzieje i bandyci. Z tego względu też nasz błogosławiony Prorok (sallallahu alejhi we sellem) głosił: „Ja nie jestem jednym z nich, oni nie należą do mnie. Dżihad z nimi jest tak ważny jak dżihad z niewierzącymi.”(Dejlemi)

Imam Rabbani raczył: „Ehli bidat poprzez doprowadzenie do zmian uważając, że dokona się poprawy religii doprowadza do powstania bidat. Oni głoszą, że uzupełniają braki w religii. Nie wiedzą, że religia nie posiada braków. W Świętym Koranie w Surze Maide w 3.wersecie głoszone jest w tym sensie: „Dla was dzisiaj religię zakończyłem (dopełniłem, uzupełniłem). Istniejące nad wami dary wykończyłem i stałem się zadowolony dając wam jako religię Islam.” Uważanie, że w religii są braki, dokonywanie uzupełnień (wg czasów, pisanie nowoczesnych komentarzy i doprowadzanie do powstania różnych bidat (innowacji w religii) świadczy o nieuwierzeniu w ten werset. Z tego względu też rozmawianie z ehli bidat jest jeszcze gorsze od przyjaźnienia się z niewierzącymi. Powinno się uciekać od ehli bidat tak jak od potwora, węża.

Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) głosił: „Kto dokona komentarzy Świętego Koranu wg swoich poglądów ten stanie się niewierzącym.” Jak nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) skomentował Święty Koran i jak nam przekazali Jego towarzysze, tak powinno się wierzyć. Gdyby religia była wg wszystkich poglądów to byłoby tyle religii ile jest ludzi.

 

Siedemdziesiąt dwie grupy bidat

 

Są to grupy, o których jest mowa w św. hadisach. Odłączyły się one od drogi ehli sunna tj. drogi wskazanej przez Proroka (sallallahu alejhi we sellem) i jego towarzyszy-Sahabi. Nazywa się je ehli bidat, delalet fyrka (grupa). Należący do ehli bidat nie wierzą tak jak zrozumieli uczeni sunna, niewyjaśnione jasno wersety ze Świętego Koranu i św. hadisy błędnie określając nie stają się niewierzącymi-kafir, jednak z powodu błędnego wierzenia pójdą do Piekła. Ponieważ są muzułmanami nie będą w Piekle wiecznie, będą cierpieć tyle jak błędnie wierzyli, po odcierpieniu kary pójdą do Raju. Istnieją 72 grupy bidat. Ich ibadet (czczenie Allahu teala, salat, post, zasługi itp.) nie zostaną przyjęte (wg Imam Rabbani).

Z 72 grup ehli bidat fundamentalnych jest 9 grup. Do nich należą: haridżi, szii, mutezile, murdżie, muszebihe, dżehmijje, dyrarijje, nedżdżarijje i kitabijje. Za czasów naszego Proroka i czterech kalifów żadna z tych grup nie istniała. Do ich powstania zaszło wiele lat później, tj. po śmierci 7 wielkich uczonych fykyh zwanych Fukaha-i Seb’a (wykształceni w Medynie uczeni: Said bin Mussejjib, Kasim bin Muhammed bin Ebu Bekr Syddyk, Urwe bin Zubejr, Haridże bin Zejd, Ebu Seleme bin Abdurrahman bin Awf, Ubejdullah bin Utbe i Ebu Ejjub Sulejman-r.anhum).

Czy w Islamie istnieje filozofia?

 

Filozofią określa się wynik, który uzyskuje człowiek po rozpatrzeniu i zbadaniu jakiegokolwiek tematu korzystając ze swojej osobistej inteligencji, logiki i swoich doświadczeń. Krótko mówiąc oznacza: „poszukiwanie we wszystkim pierwowzoru (istoty, źródła) i znalezienie powodu istnienia egzystencji.” Słowo filozofia pochodzi z j.greckiego od słowa „philosophia” (miłość mądrości) i opiera się na zasadach głębokiego myślenia, poszukiwania, porównania i badania. Zajmujący się filozofią powinien posiadać głęboką wiedzę psychologii i nauk ścisłych. Człowiek jednak pomimo posiadania wielkiej wiedzy może błędnie myśleć i z dokonanych badań wyciągnąć błędne wnioski. Z tego powodu też filozofia nigdy nie da bezsprzecznych wyników. Powinno się też to, co się usłyszy skontrolować ze swoim rozumem i logiką. Każda filozofia ma swoją antyfilozofię i dlatego też należy zbadać to przeciwieństwo, porównać te dwa rozważania. Należy pamiętać o tym, że wiele myśli filozoficznych może z czasem ulec zmianie. W takim razie myśli filozoficzne nigdy nie zyskują na dobitności. W Świętym Koranie istnieją dwa rodzaje wersetów. Ta część, których znaczenie jest wyraźne, nazywa się muhkem ajet (wersetami oczywistymi, pewnymi). Druga zaś część wersetów nie jest łatwo zrozumiała, żeby je zrozumieć należy skorzystać z komentarza, opisu. Nazywa się je müteszabih ajet (symboliczne wersety). Słowa Proroka (sallallahu alejhi we sellem) czyli św. hadisy składają się również z dwóch rodzajów tj. z oczywistych i symbolicznych. Konieczność ich komentowania doprowadziła do powstania w religii islamskiej dziedziny idżtihad (sąd, opinia, pogląd). Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) sam wydawał opinie. Opinie Jego i Jego przyjaciół są fundamentami wiedzy islamskiej. Plemiona nowo przechodzące na Islam pytając się, co nakazuje religia islamska o tym, co oni przedtem uważali za święte i jaki jest sąd o tym, otrzymywali odpowiedź od uczonych islamskich. Konieczność rozstrzygnięcia zagadnień dotyczących wierzenia, wiary, dawania odpowiedzi doprowadziła do powstania nauki Kelam (nauka o wierze). Obowiązkiem uczonych tej nauki było udowodnienie w logiczny i w zrozumiały sposób nowo przyjmującym Islam, dlaczego ich wiara jest błędna. Uczeni ci dokonali bardzo wiele starań w rozstrzyganiu tych zagadnień. Wyszło na jaw wiele prawd i powstała bardzo wartościowa nauka logiki. Z innej strony zaistniała również konieczność wyjaśnienia nowym muzułmanom w zrozumiały dla nich sposób, że Allahu teala jest i jest jeden, jest wieczny, nie urodził się, nie porodził i usunięcia wynikających z tego powodu wątpliwości. Uczeni kelam (rahimehumullah) dokonali tego z powodzeniem. W spełnieniu tego świętego obowiązku pomogli im również islamscy uczeni nauk ścisłych.

Prawdziwi uczeni islamscy nauki kelam w wyjaśnieniach symbolicznych św. ajetów i św. hadis opierali się tylko na opinii błogosławionego Proroka i Jego Przyjaciół, odrzucali niezgodne z nią myśli dawnych filozofów i w ten sposób ochronili religię islamską od zepsucia, którego doznała religia chrześcijańska. Niektórzy ignoranci ulegli im uważając, że każde słowo filozofów jest prawidłowe. W ten sposób doszło do powstania spaczonej sekty w Islamie zwanej mutezile. Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) uprzedził nas, że w Islamie dojdzie do powstania 72 spaczonych sekt. Niektórzy filozofowie, a wśród nich: Ibni Sina (Avicenna), Farabi, Ibni Tufejl, Ibni Ruszd, Ibni Badże inspirując się filozofią grecką, hindu, perską i łacińską odsunęli niektóre zagadnienia od prawidłowej drogi Świętego Koranu. Ibni Haldun podzielił naukę islamską na dwie grupy:

1.Ulum-i naklijje (nauka religijna): tefsir-komentarz Świętego Koranu, kiraet-prawidłowe czytanie (recytowanie) Świętego Koranu, hadis-nauka o św. hadisach, czynach szanownego Proroka i o tym, co widział i czemu nie zapobiegał, fykh-wiedza informująca o nakazach i zakazach religii islamskiej, feraiz-wiedza dotycząca podziału majątku (komu i w jaki sposób) pozostawionego przez zmarłego, kelam-nauka o wierze (słowa szehadet i związane z nim sześć podstawowych fundamentów wiary), tasawwuf- nauka o mistyce.

2.Ulum-i aklijje (nauki ścisłe, rozumiane przez doświadczenia): mantyk-logika, fizyka, tabiat-natura, przyroda; chemia, matematyka, geometria, geodezja, debata (dysputa), astronomia.

Imam-i Gazali (rahimehullah) poznając j. grecki zbadał starożytną grecką filozofię i zaprzeczył znajdującym się w niej nieprawidłowym miejscom. Za czasów Harunurreszida (rahimehullah) filozofia przenikająca do nauk islamskich stała się przewodnikiem dla takich filozofów jak: Montesquieu i Spinoza, którzy otwarcie przyznali się do tego, że byli pod wpływem Farabini, którego zwali Farabius.

Imam-i Muhammed Gazali (rahimehullah) walczył z jedną z pierwszych powstałych 72 spaczonych sekt, sektą szyitów Dai. Według sekty Dai Święty Koran składa się z dwóch części: ze strony wewnętrznej (batini) i strony zewnętrznej (zahiri). Z tego względu nazwano ich sektą batini. Imam-i Gazali (rahimehullah) z łatwością obalił ich filozofię. Po tej klęsce sekta batini odsunęła się jeszcze bardziej od Islamu. Błędnie wyjaśniając treść symbolicznych św. ajetów i św. hadis stali się mülhid (wystąpili z wiary). W swoich politycznych celach posuwali się tak daleko, że stali się bardzo szkodliwi muzułmanom znajdującym się na prawidłowej drodze sunna.

 

Szyici

 

Szyici mówiąc, że są po stronie błogosławionego Ali, wprowadzili do religii islamskiej nową filozofię. Powstały nowe sekty. Jedną z nich jest sekta haridżitów, którzy najpierw głosili, że są po stronie szanownego Ali, później zaś stali się Mu wrogiem. Według ich wierzenia „wierzący, który dokona wielkiego grzechu, staje się niewierzącym” i wychodząc z tego udowadniali, że szanowny Ali i szanowny Muawije są niewierzącymi. Przeciwko temu wierzeniu powstały jeszcze inne wierzenia. Przyjmowali oni, że rozum jest jedynym kryterium wobec każdej sytuacji, „o tym, jeśli ktoś dokona wielkiego grzechu, np., jeśli wierzący zamorduje innego wierzącego, to nikt z ludzi na ziemi nie wyda wyroku. Tego wyroku może dokonać tylko Allahu teala w życiu pozagrobowym.” Z tego powodu nie są oni zaliczani ani do wierzących ani do niewierzących. Tych, którzy głosili te nowe wierzenia nazywa się mutezile. Wśród szyitów powstała jeszcze jedna sekta zwana galije, wg ich wierzenia Raj i Piekło znajduje się na ziemi. Są oni zupełnie niewierzącymi i nie mają nic wspólnego z Islamem.

Wrogowie chcący zniszczyć Islam od wewnątrz doprowadzili do powstania fałszywych sekt nazywając je Islamem. Wśród nich najbardziej znane są: behaizm, kadijani i teblig dżemat.

 

Wyznawcy behaizmu

 

Ich przewodnikiem był Pers Elbab Ali. Siebie samego nazywał lustrem i mówił, że w tym lustrze można zobaczyć Allaha. Po jego śmierci przewodnikiem został Behaullah, później jego syn Abbas. Gdy zmarł w roku 1339/1921, to jego miejsce zajął jego syn Szewki, który powiedział, że Behaullah jest prorokiem. Według nich liczba 19 jest święta. Każdy niemoralny czyn jest honorem. Ich książki znajdują się w każdym języku. Potrafią bardzo dobrze oszukiwać ludzi.

 

Kadijjani

 

Nazywa się ich też ahmedijje. Muhammed Ebu Zuhre, profesor Uniwersytetu Dżami’ul-ezher, powiedział: „Założycielem sekty kadijjani jest Mirza Ahmed, który zmarł w roku 1326/1908. Został pochowany we wsi Kadjan w pobliżu miasta Lahor w Pakistanie. Jego wyznawcy uważają, że Jezus alejhisselam uciekł przed żydami i przybył do miasta Keszmir i tam zmarł. Ahmeda Kadijjani nazywają prorokiem. Uważają również, że Święty Koran głosi o zacności chrześcijan i żydów i dlatego też uważają za obowiązek religijny kochać Anglików. Nakaz świętej wojny jest nieaktualny. Ci, którzy nie nazywają ich niewierzącymi, także nie są tak nazywani przez nich. Tym, co nie są kadijjani, jest zakazane dawać kobietę za żonę, jednak z kobietami innych wyznań mogą zawierać związek małżeński. Muzułmanów, którzy im nie wierzą, nazywają ateistami.

Uczony islamski Husein Muhammed (rahmettullahi alejh) wyjaśnił obszernie w swojej książce pt. „Erredü alel-Kadijanijje” słowa zwolenników sekty kadijjani będące powodem bluźnierstwa. Ukrywający się pod tymi słowami niewierzący przedstawiają samych siebie jako muzułmanów. Dyskutując z żydami i chrześcijanami udowadniają, że Islam jest prawdziwą religią, jedyną drogą prowadzącą do szczęścia. Rozumiejący ich przechodzą od razu na Islam. Jednak jest wielką szkodą, że są oni później przez wyznawców behaizmu, kadijjani, szyityzmu i wehhabi oszukiwani, stają się wyznawcami tych spaczonych sekt. Zdobywca Nagrody Nobla fizyk Abdüsselam jest wyznawcą kadijjani. Ahmed Deedat (Ahmed Didot) z Afryki Południowej, który w roku 1980 walczył przeciwko chrześcijanom i zachęcał ich do Islamu, nie jest też muzułmaninem sunnitą. Są oni przeszkodą nowym muzułmanom w uzyskaniu prawdziwej drogi wiecznego szczęścia, jaką jest sunna.

 

Teblig dżemaat

Teblig dżemaat nazywa się tych ignorantów i zdegenerowanych ludzi, którzy wpadli w zasadzki niewierzących Anglików. Mówiąc o sobie, że są sunna i spełniając obowiązek salat kłamią i oszukują muzułmanów. Abdullah bin Mesud powiedział: „Przyjdą tacy, którzy pomimo tego, że nie będą posiadali religii, będą dokonywać salat.” Oni będą wiecznie cierpieli na dnie Piekła. Część z nich wstępując na minarety jak na gniazdo bociana, nakładając na głowę wielki turban, zapuszczając długie brody, przybierając się w długie wierzchnie szaty duchownych czytając św. wersety daje im błędne znaczenie i w ten sposób oszukuje muzułmanów. Gdy tymczasem w św. hadisie głoszone jest: „Allahu teala nie patrzy na waszą figurę i ubranie, lecz na wasze serca i intencje.”


=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=